Η θάλασσα, η θάλασσα, πάντα ξαναρχινά.
Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ τοπία είναι τοποθετημένες διάφορες παραστάσεις, τις πιο πολλές φορές γυμνά γυναικεία σώματα, τέλεια σχεδιασμένα, που έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα ενός κόσμου που πουθενά δεν τέλειώνει.
Επιχειρώντας να συλλάβω τους λόγους των αντιθέσεων αυτών ανάμεσα στα τοπία και τις συγκεκριμένες μορφές που περιέχουν, έφτασα στο συμπέρασμα, ότι αυτό που επικρατεί στα έργα του Αβραμίδη, δεν είναι μόνο η αίσθηση του απείρου, αλλά ο συμβολισμός που και τα δυο μαζί εκφράζουν. Γι’ αυτό και δεν διστάζω να τον κατατάξω, όχι στους νατουραλιστές ζωγράφους, όπου έχει την τάση να τον τοποθετήσει κανείς σε μια πρώτη ματιά, αλλά στους υπερρεαλιστές, όπως άλλωστε και ο ίδιος μου εδήλωσε, παρ’ όλα τα στοιχεία του ρεαλισμού που δεν λείπουν από το έργο του. Γιατί η ροπή του προς την ενδοστρέφεια, που διαφαίνεται σε μια πιο προσεκτική ματιά, τον φέρνει προς την ενατένιση ενός κόσμου, που ενώ παρουσιάζεται σαν μας είναι οικείος, γίνεται μέσα από την άσκηση του υπερρεαλισμού, πιο εσωτερικός και ξεπερνά με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί την εξωτερική πραγματικότητα, προβάλλοντάς την τέτοια που είναι μέσα από τα όνειρα και τις φαντασιώσεις μας.
Η αναφορά μας αυτή γίνεται πιο καταφανής από το ερωτικό στοιχείο που συνυπάρχει στο έργο του. Τα γυμνά γυναικεία σώματα που αιωνρούνται στον αέρα το πιστοποιεί. Ο ερωτικός συμβολισμός, προϊόν της αλίμπιντου, είναι το κύριο δεδομένο του ὑπερρεαλισμού, και είναι αυτό που κυριαρχεί, άμεσα ή έμμεσα, στους πίνακες του Μιχάλη Αβραμίδη. Μόνο που ο κάθε ζωγράφος έχει το δικό του τρόπο να το εκφράζει. Εδώ ο ερωτισμός είναι δεμένος με την απεραντωσύνη της θάλασσας και της ερήμου, που αποτελούν από τα πιο ουσιώδη βιώματα του ζωγράφου, και, κατ’ επέκταση, την ανάγκη που έχει να περιπλανηθεί και μέσα από τους πίνακές του στο θαλασσινό και το γήϊνο κόσμο.

Ο Γεώργιος Ι. Μουρέλος (1912-1994), καθηγητής φιλοσοφίας για τον ζωγράφο Μιχάλη Αβραμίδη